دریغا که چنگال مرگ دراز دست است که بی محابا سایه تنومند بزرگانی را ناپدید می کند که عمری در پناهشان خوش زندگانی کرده ایم و به اعتماد حضورشان در کوچه پس کوچه های زندگانی استوار و مصمم گام برداشته ایم و سنگلاخ بادیه و خار مغیلان را به هیچ انگاشته ایم.
در چنین فصلی در سکوتی تلخ، مردی پر افتخار از تبار خراسان را از دست دادیم. همو که خالصانه و بدون توقع در پرتو دانش اندوزی در این مرز و بوم به ودیعه نهاد و تا بلندای همت خویش در این عرصه کوشید و خوش درخشید.
نگاه مهربانش حکایت از قلبی لبریز از مهر داشت که وجودش را گرم ساخته بود،آن چنان که از پس طوفان های زندگانی،همچنان استوار به سترگی کوهی عظیم ایستاده بود و قلب تپنده اش در حریم باورهای انسان دوستانه او را مانا و جاوید ساخته بود..
کلام دلنشینش زلال روح نیوشندگانش را سیراب می نمود،گویی هُرم گفتارش از ماورایی ریشه می گرفت که الفبای وجودی اش را بر طریق اخلاص و مهر بنیان نهاده بودند. انسان مستعدی بود که در عرصه های ادبیات و پژوهش خوش درخشید و خدمتگزار فرهنگ و جامعه خود شد. برگ برگ آثارش را که ورق می زنیم از این حکایت غریب با تو سخن می گوید و بسیار کوشید و بر آن بود تا به قدر همتش بر فرهنگ و ادب این سرزمین برگی بیافزاید.
عشق دیدار معبودش را در سینه داشت و سرانجام در نوزدهمین روز آخرین ماه سال، برای ادامه زندگی،مرگ را برگزید و جانش را از این کره خاکی پر هیاهو پرواز داد.
دیری با آموزه های کلام گرمش در سطر سطر نگاشته هایش موانست جسته بودیم. کتب،مقالات و داستانهای گونه گون ادبی و دوبیتی هایش دیده و شنیده بودیم و لذتی وافر نصیبمان گردیده بود.
19 اسفند1401 اولین سالگرد آسمانی شدن مردی از تبار خوبی ها است که نام نیکش در عرصه های علم و دانش و فرهنگ خوش آوازه است و اینک در خالی حضورش برای استنشاق عطر زندگی، سخت تنها مانده ایم و آن سوی بغض پنجره، در طنین دو بیتی های دلتنگی،خالی حضورش را غزل غزل گریسته ایم.
دلخوشیم به نگاشته هایش که به میراث نهاده است.
جوانه می زنیم و برای همیشه باغ می شویم.
روحش شادمان باد
“کارنامه عمر” استاد محمدمهدی ناصح فرزند شیخ محمدحسین ناصح و مرحومه بی بی شاه پری باقر پور
– 1/9/1318، تولد در زهان از توابع قاینات و بیرجند
– از سال1320 تا سال 1324،سکونت در ” چهکندوک “(روستای آبا و اجدادی)
– سال1325و1326، تحصیل در کلاس اول و دوم دبستان” گزیک ” بیرجند
– سال1327 و1328،تحصیل در کلاس سوم و چهارم مدرسه ” بورنگ ” بیرجند
– سال1329،تحصیل در دبستان ” بجد ” و ” امیرآباد” بیرجند
– سال1330، تحصیل در کلاس ششم دبستان شوکتی بیرجند
– سال1331تا 1334، تحصیل در دبیرستان شوکتی بیرجند و دبیرستان ضمیمه دانش سرای مقدماتی بیرجند
– سال 1335تا1337، تحصیل در دانشسرای مقدماتی پسران بیرجند
– سال1337 تا1344، اشتغال به خدمت آموزگاری در قاینات
– سال1341، ازدواج؛خانم بدری آیت اللهی در مشهد
– سال 1343، تولد اولین فرزند به نام الهه ناصح
– سال1344،انتقال از قاینات به مشهد
– سال 1345، تولد فرزند دوم به نام هایده ناصح
– سال 1349، فارغ التحصیل دوره لیسانس از دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه مشهد
– سال 1350، تحصیل در دوره فوق لیسانس زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مشهد
– سال 1352، اخذ مدرک دوره فوق لیسانس، به عنوان اولیندانشجوی این دوره تحصیلی در دانشگاه مشهد
– سال 1353، انتقال از وزارت فرهنگ به دانشگاه مشهد،گروه آموزشی زبان و ادبیات فارسی
– سال 1355، ورود به دوره دکتری زبان و ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد
– سال 1355، تولد فرزند سوم در خانواده به نام علی ناصح
– سال 1361، فراغت از تحصیل در دوره دکتری و دفاع از رساله تحصیلی با درجه ممتاز
– سال 1361، استادیار دانشکده ادبیات. توضیح اینکه محمد مهدی ناصح از سال 1353تا سال 1361 به عنوان مربی در گروه آموزشی فعالیت داشته و دبیر شورای گروه بوده است
– سال 1367، دانشیار دانشکده ادبیات مشهد
– سال 1369 و 1370، مامور به خدمت در دانشگاه پنجاب، اورینتال کالج، بخش زبان فارسی، شهر لاهور
– سال 1371 مراجعت از پاکستان و اشتغال دوباره در گروه آموزشی زبان و ادبیات فارسی
– سال 1374 به بعد، استاد تمام وقت دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی، مشهد
– سال 1382، بازنشسته دانشگاه فردوسی، پس از 46سال خدمت، با مرتبه استادی و پایه 21
– از سال 1382 به بعد، تا پایان عمر ضمن پرداختن به کارهای تحقیقاتی، با برخی دانشکده ها و دانشگاهها همکاری علمی داشته است
– وفات:19 اسفند1400
نوشته احسانی پژوهشگر فرهنگ عامه، کارشناس بررسی اسناد و مدارک وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی
